ქალიშვილთან ჟიმაობა

ელენე ჯერ არასდროს არ მიცდია მთელი სხეულით სიყვარული. მას სიყვარულის შესახებ მხოლოდ წიგნებიდან ჰქონდა ცოდნა, მის სამყაროში „სიყვარული“ მხოლოდ ლექსებში და ზღაპრებში არსებობდა. ის იყო ისეთი ტიპის გოგო, რომელიც ღამით მთვარის შუქზე, მინდორში სეირნობდა, ფიქრით დაბერილი, იმედით სავსე და ოცნებებით გაჟღენთილი.

ამჯერად, ყველაფერი სხვაგვარად იყო. მის გარშემო ქარიშხალი იწვა, როცა კოტე გამოჩნდა – ცისკენ მიმავალი ბიჭი, რომელიც თითქოს სამყარო აერთიანებდა ერთ მოკლე წამში. მისი ღიმილი, მისი სიჩუმე, მისი თვალები… ყველა ეს ემოციები ერთმანეთს თანდათან მიჰყავდა, როგორც მდინარე, რომელიც იპყრობს ყოველ გზაზე ყველაფერს, რაც წინ გადაეღობება.

„ელენე, რატომ ხარ ასე ხანგრძლივად მარტო?“ – ერთხელ ჰკითხა კოტემ, როცა ღამის ცისკრის სილუეტი მათ შორის იდგა. მისი სიტყვები თითქოს წამიერად გადაკვეთა დრო. ელენეს მხოლოდ ღიმილი უპასუხა.

ის მიხვდა, რომ ქალიშვილობა, რომელსაც ასე ძლიერად ფლობდა, სხვა მნიშვნელობას და სიღრმეს მოიხვეჭდა. ეს არ იყო მხოლოდ სხეულის უცოდველობა; ეს იყო მისი რეალური მისია, მისი ღირებული თვალები და სხეული, რომელიც ახლა მზად იყო, განეცადა, გაეგო და გადაედგა ნაბიჯი ახალ სამყაროში.

როდესაც ისინი პირველად შეეხნენ ერთმანეთს, ეს იყო ჩუმი და ნაზი შეხება, რომელიც წარმოუდგენლად ძლიერი იყო. ეს იყო ურთიერთობა, რომელიც აინტერესებდა არა მხოლოდ ცხადში, არამედ სულიერადაც. ისინი ერთმანეთისგან ისწავლიდნენ, იცნობდნენ ერთმანეთს ახალ გზაზე, როგორც ორი უცნობი მხარე, რომლებიც პირველად შეხდნენ.

„არაფერი არ არის მსგავსი სიყვარულის ამგვარი სიმარტივით,“ – თქვა კოტემ, მისი სითბო ელენეს გული დაამშვიდა. მისი სიტყვები არ იყო მძიმე. პირიქით, ისინი თითქოს შენარჩუნება, თბილი ყოფნა და ერთმანეთის შემოგორება იყო.

„არასოდეს მიგრძვნია, რომ ეს შეიძლება მომხდარიყო,“ – უპასუხა ელენემ.

მათ შორის წრე დაიხურა, როგორც პირველი წამი იყო, ისე ერთმა გაიგო მეორე. ამით ელენემ უკვე დაკარგა არა მხოლოდ ქალიშვილობა, არამედ ის ქალიშვილი, რომელიც არასოდეს არ იცნობდა სიყვარულს, მხოლოდ მის ანარეკლში მცხოვრებ სამყაროს.

მათ შორის რჩება მხოლოდ ერთობა, ღიმილი და სიყვარული, რომელიც სულიერად გაკავშირებთ. 🙂